‘Mijn ogen zijn bruin. Wanneer ik naar de zon kijk, worden ze groen. Wanneer ik mijn vijand zie, worden ze zwart. Wanneer ik naar jou kijk, vullen ze zich met liefde.’
De openingszinnen van de monoloog die de jonge Azra (16) speelt in VAART eind oktober. Een monoloog die ze zelf schreef en regisseerde met hulp van coach Anna Vercammen.
Theaterdocent Evelien Verhegge was een kleine twintig jaar geleden ook zo jong en wandelde toen voor het eerst binnen bij fABULEUS. Eerst om mee te spelen in een productie van fABULEUS, later kreeg ze er als jongere de kans om eigen werk te maken. Nu werkt ze zelf als theaterdocent. Evelien laat zich niet ontvoeren door ons maar nodigt zichzelf gewoon uit. Als ze hoort dat we over twee dagen naar VAART gaan van fABULEUS in Leuven, wil ze mee.
We zijn nieuwsgierig. Ann observeerde een deel van het maakproces van Azra met haar coach en sprak met Dirk De Lathauwer, artistiek leider van fABULEUS over de opzet van het VAART traject.
© Kayin Luys
‘Ik ben Azra’, herhaalt Azra in haar monoloog verschillende keren. ‘Ik ben Azra’ en toch overstijgt wat ze brengt het particuliere. Ze geeft een inkijk in haar eigen verhaal en vertelt tegelijk over de zoektocht die ieder jong mens aflegt. Ze analyseert scherp en met humor de wereld om haar heen. De vloer baadt in betoverend groen licht dat ze ook zelf koos, zo vertelt Dirk De Lathauwer ons.
Op scène een waslijn, een tafel met planten, stoelen en een koffer met kleding. Azra vertelt en laat het publiek soms op adem komen door te zwijgen en iets van de waslijn te halen, haar koffer in te pakken of te dansen. ‘Ik zou trots moeten zijn op mezelf. Mijn pleegvader is altijd trots op mij.’ Die pleegvader is er en is na afloop opnieuw zeer trots. Wij zijn ontroerd en onder de indruk want wat ze heeft gemaakt is buitengewoon sterk. Het zegt iets én over de kwaliteit van het coachingstraject wat fABULEUS aanbiedt én over de kracht die Azra heeft.
De autorit naar Leuven op een vrijdagnamiddag is lang en maar goed ook, want Evelien weet veel te vertellen over hoe het was voor haar als jongere bij fABULEUS. Vroeger heette VAART nog Prefab en werd er gerepeteerd in de Molens Van Orshoven. Het gebouw had zijn beste tijd gehad en in alle repetitieruimtes stonden palen in de weg. En toch herinnert Evelien zich dit als een fantastische plek. Ze had het gevoel dat ze er altijd kon binnenvallen als jongere. Of ze dat vaak effectief gedaan heeft? Ze denkt het niet. Maar dat er zo’n plek was voor haar als jongere vond ze belangrijk. Tonen wat je hebt bedacht, je kwetsbaar opstellen was eigen aan die plek, hoorde voor Evelien bij de sfeer van dat huis. Als jongere iets tonen wat ze had bedacht: daar deed ze dat in haar herinnering met gemak.
© Vera Cammaer
De jonge Evelien in ‘Johnnieboy’ van fABULEUS, geschminkt als de Dood.
Toen, en nu nog altijd, krijgen jongeren een coach toegewezen vanuit fABULEUS om hun project te ontwikkelen. Het eerste gesprek met de coach herinnert Evelien zich als zeer spannend, daarna voelde ze vooral veel vertrouwen omdat hij haar niet vertelde wat ze moest doen maar haar wel hielp als ze erom vroeg of haar waar nodig begeleidde om een keuze te maken. Dat vertelt Dirk De Lathauwer ons ook als we hem die avond ontmoeten bij VAART: ‘Een coach is geen regisseur en toch is er op het einde iemand nodig die keuzes helpt te maken, die aandringt op keuzes.’
Voor Evelien is het zaadje om zelf te creëren gezaaid bij fABULEUS. Iets wat ze met veel plezier blijft doen. En nog eens komt ze terug op het vertrouwen dat ze als jongere voelde van iedereen bij fABULEUS. Vertrouwen in haar mogelijkheden als jongere om zelf iets te maken en hoe dat haar gevormd heeft als jongere. En hoe het haar studiekeuze bepaalde. Hoe was dit voor Azra? We besluiten om ook haar binnenkort te interviewen. We vermoeden dat ook zij veel vertrouwen heeft ervaren. Dat het creëren en tonen van haar mooie monoloog niet het eindpunt is maar dat het artistiek vormgeven van haar eigen verhaal ook haar de kracht geeft om haar eigen weg te zoeken. Als Dirk ons ziet zitten op het terras voor de voorstellingen is hij verrast om Evelien te zien. ‘Zo lang geleden! Zo tof dat ge hier zijt.’ Hij is hartelijk en geïnteresseerd. Als hij weggaat zegt Evelien: ‘Kijk, dat bedoel ik: nu opnieuw na al die jaren, voel ik me hier welkom.’
Ben je ook theaterdocent en wil je ontvoerd worden? Laat het ons weten!
Verleiden tot het midden 