Ward Rooze was theaterdocent aan de Kunsthumaniora van Brussel.
‘Er is niks zo akelig als zelf iets moeten maken Mijn zorg is altijd: hoe kan ik hun proces verkleinen? Hoe kan ik voor hen de weg om ergens te geraken, inkorten?‘
WARD
‘Ik vraag me steeds af: hoe kan ik vrijheid in hun geest creëren? Ik doe oefeningen met hen, gewoon om te testen, om te kijken: werkt dit voor je? Creëer je op deze manier vrijheid? Want inspiratie is ook vrijheid. Echt geïnspireerd geraken door iets, da’s een enorm vrij gevoel. Dan borrelen dingen uit je op, waar je geen ‘moeten’ bij voelt, je hebt dan eerder teveel materiaal. Dat spontaan opborrelen, om dat te bereiken, dat probeer ik ze te leren. Ik ga daarmee in tegen het afbakenen en aflijnen dat eigen is aan onderwijs.’
‘Leren vertrouwen hebben is cruciaal. Ze hebben dat nodig om in een proces intuïtief een stap te durven zetten. Ik denk dat het belangrijk is om als docent oprecht te zijn, te zeggen dat je het zelf ook niet kunt. Dat die vrijheid ook in jou niet zit, als docent, dat je helemaal niet zo geweldig bent. Dus dat als jij de oefening zou moeten doen, je evenveel problemen zou hebben als hen. Dat je daar niet beter in bent. Dat ook jij daarover heen moet, dat je ook uw stap moet zetten. Dat die drempel er bij iedereen is.’
Inspiratiebron van Ward:
Het werk van Rik Wouters.
‘Hij raakt af en toe met verf het doek aan en je blijft toch het doek zien. Dan weet ik dat dat op theater krak hetzelfde is. Het gaat niet over invulling, het gaat over af en toe iets aan te raken en de rest leeg te laten.’
Het werk van Mark Rothko.
‘Die hele grote vlakken in één kleur, dat zet me aan het denken: hoe doe je dat op theater?. Hoe krijg je dat beeld als een mens op een scène komt? Dat kan niet maar het is wel mogelijk.’