Wees niet bang je mag opnieuw beginnen
vastberaden, doelgericht of aarzelend op de tast…’
Freek De Jonge
Hoe begin je? Welke opdrachten kan je gebruiken om een groep te laten starten met zelfstandig creëren?
In het project ‘De volledige lijn’, experimenteerden theaterdocenten in het Deeltijds Kunstonderwijs op onze vraag met het zelfstandig laten creëren door jongeren.
Beeld van de tafel tijdens het afsluitend interview met Tom en Sofie van de Kunstbrug in Gent.
De experimenten liepen in het schooljaar ’22-’23. Sommige theaterdocenten deden een project van enkele weken, anderen werkten een heel schooljaar met hun groep rond zelfstandig creëren.
En beginnen, dat deed iedereen.
In Gent aan Academie De Kunstbrug, begonnen Tom Van der Velde en Sofie Van Maele. In een interview na het experiment deelden ze hun opdrachten met ons en met elkaar.
Sofie werkte met een een groep 17-jarigen (4.2 voor wie vertrouwd is met het DKO). Haar opdracht:
Maak samen een voorstelling
‘Dat is heel open, ik weet het, maar deze opdracht kwam er op hun vraag. Ze wilden zelf iets creëren. Met de nadruk op zelf. En ze wilden dat samen doen, met de hele groep. Door gesprekken met hen ben ik daarop uitgekomen. Om te vermijden dat ze in het begin alleen maar zouden praten en overleggen met elkaar, heb ik ze meteen in de eerste bijeenkomst een opdracht op de vloer gegeven: neem een kledingstuk en maak een personage. Zo zijn ze aan hun maaktraject begonnen.’
Tom werkte met een groep 15-jarigen, 3.3 voor wie vertrouwd is met DKO. Zijn opdracht:
Kijk naar een foto van één van de ‘handtasinstallaties’ van de kunstenaar Hans Peter Feldmann.
Maak per twee een korte presentatie waarin je het publiek de persoon van wie deze handtas is, leert kennen.
Verwerk in je presentatie het beeld van het uitstallen.
‘Hans Peter Feldmann was een Duitse conceptuele kunstenaar en zijn kunst had vaak een humoristische inslag. Eén van zijn werken is de tentoonstelling van een reeks handtassen van vrouwen waarvan de inhoud van de handtas ernaast uitgestald ligt. Hij verzamelde hiervoor handtassen van vrouwen die hij ontmoette. Hij kocht de tas mét inhoud van ze om ze te gebruiken in zijn tentoonstelling. Het gaf mij een voyeuristisch gevoel en tegelijk krijg je meteen een inkijk in wie die vrouw van wie de handtas is zou kunnen zijn.’
Eén van de elf handtassen en inhoud van Hans Peter Feldmann. © Jerry Hardman Jones
‘Eerste deel van de opdracht:
Voor ik de eigenlijke opdracht vertelde, voor ik het werk van Feldmann liet zien, liet ik ze de volgende opdracht doen:
Haal alles uit je rugzak.
Leg alles zorgvuldig in het kader dat ik voor jou met tape op de grond afplakte.
Tweede deel:
Ga bij elkaar kijken en vraag door over wat je ziet.
Spontaan ontstonden er gesprekken over wat er in hun tas zat. Ze vonden het ook fijn om met elkaar te delen wat voor kleinigheden ze elke dag meedragen.
Derde deel:
Je krijgt per twee een foto van een ‘handtasseninstallatie’ van Feldmann. Deze foto wordt het startpunt voor wat jullie gaan maken.
Pas dan heb ik de eigenlijke opdracht verteld.‘
Welke opdrachten gebruikten Sofie en Tom om gaandeweg input te geven aan het zelfstandig creatieproces van jongeren? En wat voor functie hadden deze opdrachten? Dat lees je in ‘Made in Gent’.
Theaterdocent en podcastmaker Annelies De Nil maakte op onze vraag een podcast waarin ze de voor haar meest in het oog springende thema’s uit deze experimenten belicht.
Verleiden tot het midden 